Nie żyje Anna Knysok – związana przez całe życie z Chorzowem działaczka opozycji antykomunistycznej, posłanka na Sejm oraz była wiceminister zdrowia. Informacje o jej śmierci pojawiły się w poniedziałek, 27 lipca. Byłą polityk żegnają współpracownicy, przedstawiciele środowiska medycznego oraz działacze „Solidarności”.
Wojciech Maksymowicz żegna Annę Knysok
Poruszający wpis opublikował były minister zdrowia prof. Wojciech Maksymowicz, którego zastępczynią była Anna Knysok.
– Z ogromnym smutkiem żegnam Annę Knysok – moją zastępczynię w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej oraz pełnomocniczkę rządu Jerzego Buzka do spraw wprowadzenia kas chorych – napisał.
Prof. Maksymowicz podkreślił, że zapamięta ją jako osobę pogodną, odpowiedzialną i całkowicie oddaną sprawom polskiej ochrony zdrowia.
– Jej wiedza, energia i determinacja w ogromnym stopniu przyczyniły się do szybkiego zbudowania nowego systemu ochrony zdrowia. Powstał system, który kolejne ekipy mogły zmieniać, a niekiedy – niestety – także psuć – zaznaczył były minister.
Współtworzyła reformę ochrony zdrowia
Anna Knysok w latach 1997–2001 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia. Pełniła również funkcję pełnomocniczki rządu do spraw wprowadzenia powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.
Tusk wymyślił „Ceny Karola Nawrockiego”. Pałac nie pozostał dłużny
Była jedną z kluczowych osób odpowiadających za reformę, która weszła w życie 1 stycznia 1999 r. Utworzono wtedy 16 regionalnych kas chorych oraz Branżową Kasę Chorych dla Służb Mundurowych. System ten w 2003 r. został zastąpiony przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
Po zakończeniu pracy w rządzie Knysok wróciła do Chorzowa. Kierowała tamtejszym szpitalem, a następnie Zespołem Szpitali Miejskich. Choć w 2019 r. przeszła na emeryturę, nadal wspierała placówkę i zajmowała się sprawami dotyczącymi realizacji kontraktów medycznych.
Działała w podziemnej „Solidarności”
Anna Knysok urodziła się 19 lipca 1951 r. w Chorzowie. Z wykształcenia była pielęgniarką i psycholożką. Ukończyła Uniwersytet Śląski, a następnie pracowała jako pielęgniarka i psycholog kliniczny w chorzowskim szpitalu.
Do „Solidarności” wstąpiła w 1980 r. Po wprowadzeniu stanu wojennego kolportowała podziemne pisma, zbierała pieniądze dla represjonowanych i organizowała pomoc medyczną. Współtworzyła także filię Biskupiego Komitetu Pomocy Uwięzionym i Internowanym przy parafii św. Jadwigi w Chorzowie.
W 1983 r. została zatrzymana i aresztowana. Prowadzone przeciwko niej postępowanie umorzono na mocy amnestii. Za działalność opozycyjną została w 2011 r. odznaczona Krzyżem Wolności i Solidarności.
Po wyborach z 4 czerwca 1989 r. zdobyła mandat poselski. Zasiadała w Sejmie kontraktowym, a następnie w Sejmie I kadencji, do 1993 r.
Podcasty
Playlisty tematyczne
